‘Was het kind van mij of niet? Die gedachte maakte me gek.’

Verliefd en zwanger
Ik werd verliefd op een Afrikaanse vrouw. Ze was mooi en charmant. Het klikte, ook met haar drie kinderen en we gingen samenwonen. Maar al snel kwamen er barsten in haar schoonheid. Ze hield haar vroegere mannen nog dicht bij zich. Na een half jaar besloot ik een punt te zetten achter onze relatie en keerde ik terug naar Gent. Maar op dat moment bleek ze zwanger. Drie maanden later ging ik toch naar haar terug om voor haar te zorgen. Zij besliste toen een abortus te laten uitvoeren, in Nederland want ze was al meer dan drie maanden ver in de zwangerschap. We probeerden een nieuwe start te maken maar ik hield het niet langer dan twee weken uit. Zodra ik weer in Gent was, liet ze me weten dat ze opnieuw zwanger was van mij. We hadden nochtans veilig gevrijd. Haar familie zette me onder druk en zij speelde met mijn gevoelens. Was het kind van mij of niet? Die gedachte maakte me gek. Vijf maanden ver was ze toen ze me een foto van haar bolle zwangere buik stuurde. Ze zou in haar land van herkomst wat gaan uitrusten bij haar moeder. Toen ze daar aangekomen was, kreeg ik haar bericht dat ze de baby niet meer voelde bewegen. Ik geloofde haar en leefde met haar mee. Maar eigenlijk denk ik achteraf dat ze weer koos voor een abortus.


Vernederingen
Toen ze terugkwam, zouden we gaan samenwonen in een huis dicht bij mijn werk. Het was toen april 2011. Ze beloofde dat ze haar verleden achter zich zou laten. Eind juli zei ze me dat ze weer zwanger was. Deze keer was ik zo goed als zeker dat het kind van mij was. Maar toen bleek dat ze, terwijl ik aan het werk was, regelmatig een andere man zag. Opnieuw begon ik te twijfelen of de baby wel de mijne was. Maar er was geen weg terug. Intussen bleef ze me psychologisch vernederen. Mijn was mocht niet vermengd worden met haar kledij, ik mocht niet in het zwembadje spelen omdat mijn ‘microben’ de kinderen zouden besmetten, ze wou niet dat ik vrienden en familie zag en zij is nooit bij mijn ouders op bezoek willen gaan. Ook alle uitgaven moest ik aan haar verantwoorden.

Leugens
Haar manier van opvoeden stond haaks op de mijne, dus het botste regelmatig. Zo behandelde ze de oudste van haar kinderen als hulpje. Zelfs een dag voor een examen moest hij het huis poetsen. Ik kon haar niet stoppen. Haar twee andere kinderen zette ze op tegen hun vader. Ze maakte hen bang door te zeggen dat zijn vriendin hen ging vergiftigen. Ze had ook een grote drang om te liegen en die leugens nam ze dan voor waarheid aan. Zo vertelde ze haar zus dat we een huis hadden gekocht. Toen de vragen kwamen over het bedrag en eventuele verbouwingen stond ik daar met mijn mond vol tanden.

Bewijsmateriaal verzamelen
Een vriend die in een gelijkaardige relatie had gezeten, raadde me aan bewijzen te verzamelen en gesprekken op te nemen. Eind 2011 begon de miserie pas echt. Ze was zeven maanden zwanger en kocht babykleertjes bij een vrouw die in een babywinkel werkte. Die verkocht de kleertjes thuis maar ze bleken allemaal gestolen. Toen mijn vrouw me zei dat ik de kleertjes moest gaan betalen, viel ik uit de lucht. Ze panikeerde en begon te ‘onderhandelen’ met een ex. De bevalling naderde, de ruzies escaleerden, ze wou niet dat ik bij de bevalling zou zijn en dwong me het kind af te staan. Omdat de bevalling ingeleid werd en dus gepland was voor een vast moment, kon ik toch mee. Haar zus was er ook. Hoewel ze koel tegen me bleef, vond ik het toch een mooie ervaring.  

Keerpunt
Terug thuis mocht ik mijn zoon alleen nog maar aanraken met haar toestemming. We praatten niet meer. Het werd de hel. Zo ‘n maand na de bevalling stond ze met mijn zoontje in de arm paprika en ajuin te snijden. Ik vond dat gevaarlijk en wou mijn zoon van haar overnemen maar ze weigerde. Toen was de maat vol. Ik schakelde de geluidsopname van mijn gsm in en ging naar mijn zoontje om hem een kus te geven. Toen zei ze me koel en strak: ‘Vertrek! Ik heb wat ik wil. Ga jij maar bij je ouders wonen.’

Processie van Echternach
Dat werd het begin van een helse tocht doorheen gerechtelijke procedures. Na dit voorval ben ik opnames blijven maken zodat ik kon bewijzen hoe labiel ze was. Sinds een jaar mogen we alleen nog maar schriftelijk communiceren en werd ik uit mijn 100% hoederecht gezet. Mijn zoontje is nu vijf dagen bij mij en negen dagen bij zijn moeder. Maar ik ben moegestreden. Het enige wat haar interesseert is of ik op tijd het alimentatiegeld en de gemeenschappelijke kosten betaal.
Vijf jaar later is het nog altijd de hel. De rechter keek nooit naar de overduidelijke bewijzen. CAW-bemiddeling wel, maar toch geloofden ze eerder de flagrante leugens van de moeder van mijn kind. Intussen spreekt mijn zoontje met een zwaar Hollands accent, zoals in de filmpjes op Nickelodeon en Disney Channel. Zegt dat niet genoeg?
Ik ben radeloos en kijk machteloos toe hoe zij onze zoon tegen me opzet. Het is een processie van Echternach.